Może do końca nie taka Samotnia

Może do końca nie taka Samotnia

Mówisz że Samotność

Ta już wieczorem

Jest taka 

Bliższa

I taka głębsza

I cienie idą 

Jeden za drugim

Skrajem 
Płomienia Świecy

Dyskretnie idą

Od serca do serca

I pokonują

Te trudne odległości

Chwile tygodnie

Miesiące i lata

A Ty na to patrzysz

Na ten ogromny 

Ekran Nieba

Wprost 
Ze swojego okna

Wsłuchana w szepty

Odległych gwiazd

Koło których czasem

Przeleci jakiś

Zbłąkany meteor

Tęsknota przelotna

I nuta ulotna

A mimo wszystko

Jakże mocno

Jakże mocno wirująca jeszcze

Melancholia

I to pytanie

Wciąż bez odpowiedzi

Bo ta samotność

I ta Samotnia

Samotnia Pustka

Samotnia Otchłań

 

 

To może jednak
Nie taka studnia
Mimo wszystko
Dobra dla Pustelnika

Ale czy dla Ciebie

 

Gdy cała jesteś

Jeden Wulkan Serca

Jakże pełna błysków

Rozpędzonego dokądś
 Ognia 

 










Stanisław J. Zieliński

8.10.2017 R