A Ty Eluś Wiersze Pisz

A Ty Eluś Wiersze Pisz

 Petycja w Imieniu Czytelników

Do Eli Żukrowskiej

Poetki Piękna Serca i Sumienia

A Ty Eluś wiersze pisz

Bo je piszesz

Całym sercem

Musi Twoich Wierszy być

Coraz więcej

Więcej

I więcej

Bo kto zaspokoi głód

Głód radości

Głód czytania

Każdy bowiem

Pragnie iść

W te Twoje najbardziej skryte

Zakamarki świata

Tyle serca

Tyle spokoju

Tyle harmonii

A każde słowo

I pragnie

I potrafi Kwitnącą Lipą

Kwitnącą Lipą iść

W pełnym słońcu

We wszystkich Twoich czasach

We wszystkich Twoich latach

Tu Słowo tętni

Pełnią swojego Istnienia

Trwa

Tu wszystko na swoim miejscu

Tu nic nie staje nagle dęba

Na głowie

Tu nic nagle

Niespodziewanie

Nie zrywa się

Nie pędzi

Dokądkolwiek

Bowiem w tych wierszach

Cała Ela jest

Budowla Ciszy

Spokoju

I Ładu

I choćby piorun

Leciał gdzieś obok

To tej nostalgii

Nie zmąci nic

Zatem powtarzam te słowa

Wyrażone w geście

Wyciągniętych tysięcy rąk

A wszystkie po Twoje tomiki

Pisz Eluś

Swoje wiersze

Pisz

Niechaj ten głodny

Czytelniczy Świat

Twoim ciepłym

Serdecznym słowem

Które ma w sobie tyle Światła

I terapii

Niechaj dociera

Niechaj dociera

Każdego dnia

Jak najbardziej licznie

Bo Twoje Słowo

I Światłem jest i Lekiem

Więc i Przychodnia jest

I przypomina

Jakże dobrze przypomina

I dobrze zaopatrzoną

Aptekę

Nic tylko z Taką Poetką

Dalej i dalej iść

Bo uczy sercem

Bo krzepi sercem

I leczy sercem

Jakże wspaniała

Jakże skuteczna

Czytelnicza

Terapia

A Ty Eluś

Wiersze pisz

Bo je piszesz

Całym sercem

Musi Twoich wierszy być

Coraz więcej

Więcej

I więcej

Stanisław J. Zieliński

12.07.2016 R

Ilustracje-  ze Skarbca Poetki...

 

Apel do Gdańszczan! Zagłosujmy na A.Jaworskiego a pozwólmy odejść Adamow...

Czy te fale które płyną to czy jeszcze Twoje są

 Czy te Fale które płyną

To czy jeszcze 

Twoje 

Są 
                             Danieli Delfinie Stefanickiej

Czasem z Gdańska

Czasem z Gdyni

Czy z Sopotu

Lubisz patrzeć

Przez to Okno

Na Nasz

Wielki Polski Świat

I wspominasz

Z jakże wielkim bólem

W oku

W którym jakże jakże Jeszcze mocno
Trwasz

I spoglądasz na te fale

Które kiedyś

Niosły radość

Niosły szczęście

Niosły zew

A dziś chociaż przecież

Zawsze takie same

Ale jakże jakże inna

Każda z nich

Ale każda jakże

Szczodra we wspomnienia

Tyle dni tyle tygodni

I miesięcy a i lat

Chociaż punkcik

Pragniesz znaleźć

W tych ogromnych

Wodnych przestrzeniach

Ale fala 
Ta następna
Wnet zaciera

Każdy ślad

I wiesz jednak

Że tak dużo dużo było

I radości i tęsknoty

Wszędzie tyle dobrych kart

Byłaś pewna

Że to będzie trwało wieki

Czy wprost z Morza

Czy wprost z Lądu

Jakże szczerze i serdecznie
Wiał przygodny

Ciepły Wiatr

I to było takie bardzo oczywiste

Tak jak to

Że dwa i dwa

To cztery jest

A dziś patrzysz

Z jakże innej Strony Czasu

Wszystkie cyfry

Wszystkie liczby

Nawet i wszystkie ułamki

W Twojej Matematyce

Zawsze takie liberalne

I jakże tolerancyjne

A dziś każdy

A dziś każdy

Jakże bezwzględny jest

Tak bezwzględny że aż

Pytasz samą siebie

Pytasz Boga

Pytasz Słońce

Pytasz Wiatr

Czy te fale które płyną

Choć tak samo

Wprost ku Tobie

Tak jak kiedyś

To czy jednak

Jeszcze Twoje fale są

Czy tu tylko

Już turystką cichą jesteś
I epoka inna
A i inny czas

Całe Morze

Wszystkie plaże

Jeden film

Jedno możesz

Ale w gruncie

Tak niewiele

To ten film

Jakże Twój

Jakże bardzo Twój

Jakże drogi i jedyny

Ale możesz tylko

Jeszcze raz obejrzeć

Ale zagrać już w tym filmie

Nie ma z Kim

Nie ma sceny

A i Aktor wciąż daleko

Choć to absurd

Bo i jakże blisko jest

Ty od strony Ziemi

Twój Aktor od Strony Nieba

Oba te ogromne światy

Tym dążeniem ku sobie
Jakże wiernie dalej

Łączycie w jedno

W tym jednym pięknym

Mocnym postanowieniu

Że jednak nie rozdzieli Was

I Nikt i Nic

Czasem z Gdańska

Czasem z Gdyni

Czy z Sopotu

A czasem aż wypuszczasz się

Po Hel

By choć echem

Swoich pragnień

Móc przywrócić

Swoją Radość

Swoją Wiosnę

I swój cały

Dobry Sen

I swój piękny
Jakże drogi
Tamten Dzień

Stanisław J. Zieliński

7.07.2016 R

Kwiaty i Słowa

Kwiaty i Słowa

...

...są zawsze tak blisko

Kwiaty i Słowa

Kołyska marzeń

Przez rok okrągły

Obok siebie idą

Najbardziej blisko

Jednak wiosną i latem

A Ty Ireno

Zawsze jednak to wiesz

Mówiąc dyskretnie

Tak między nami

I niezawodnym

Spójnikiem I

W jeden świat łączysz

Te oba światy

W niemałym kłopocie

Jest Czas

Bezradny

Jak w świecie żadnym

Bo Piękno jest po to

By trwać

Piękno nie może przeminąć

Piękno ma wymiar

Bezwzględny

A Ty zadumana

Bo wszystko winno być jasne

W dzień pełen pełen lata

W dzień słoneczny

Jasny

I choć spójnikiem I

Łączysz  I Słowa 
I Kwiaty

To jednak To Zatroskanie Widać

I tę rozterkę Niejedną

Bo czyż naprawdę

I pośród Kwiatów

I Słów

Czyż naprawdę

Nic nie przemija

Gdy chwile

I dni

I miesiące

I lata

Jeden za drugim

Tak szybko biegną

Mimo to

Przy Swoim Słowie

Danym
 Raz na zawsze

Wiernie trwasz

Z Pamięci Wydobywając

Swoje dobre Chwile

Że aż z radości

Niesie Ciebie

Sam Wiatr

W Twoim Świecie

I Kwiatów i Słów

Czyniąc Ciebie

Barwnym Motylem

W niemałym kłopocie

Jest Czas

Bezradny

Jak 

W świecie żadnym

Bo Piękno Jest po to

By trwać

Piękno 

Ma wymiar

Bezwzględny

Stanisław . Zieliński

5.07.2016 R

Jakże rade Twoje Kwiaty...

Jakże rade wszystkie kwiaty

...

Że Ty w domu już

Że na Ciebie

Mogą patrzeć

Gdy wejdą na próg

Bowiem jakże sobie cenią

Całe pasmo dat

Że pod Twoją dobrą dłonią

Mogą zawsze trwać

Nie są straszne

Zmienne aury

I słońce i deszcz

Bo jak je od nieszczęść ustrzec

Jakże dobrze wiesz

Więc zapewne dobrze słyszysz

I ten szmer

I szum

Jakże rade Twoje Kwiaty

Że już jesteś tu

Po co im Królowa Anglii

Gdy daleko jest

One zawsze razem z Tobą

Chcą iść w każdy dzień

Bo są pewne

Bo i wiedzą

Jak przez każdy dzień

Jakże im przychylasz Niebo

Żeby zawsze jak u siebie

Dobrze miały się

Bo jesteś Szafarka Kwiatów

Taki już Twój los

Taki już Twój świat

Jakże lubisz

W swoim świecie

Pośród swoich

Swoich Kwiatów

Razem z nimi

TRWAĆ

Donieść wody kiedy sucho

Gdy nadmierny deszcz

Jak uchronić

przed powodzią

Jakże dobrze wiesz

Z Tobą czują się bezpieczne

I szczęśliwe są

Bo potrafisz im zapewnić

Także im

Szczęśliwy dom

I zapewnisz im podpórkę

Kiedy silny wiatr

I z zazdrości i z podziwu

Chce złamać

O ziemię rzucić

Ich cudowny kwiat

I chce porwać

I chce ponieść

Twoje Kwiaty

Do tysięcy rąk

A Ty mówisz

Za nic w świecie

Tutaj jest ich dom

Jakże rade Twoje Kwiaty

Że Ty w domu już

Że na Ciebie

Mogą patrzeć

Gdy wejdą na próg

Stanisław J. Zieliński

19.06.2016 R