A o Pszczółce Mai Na dobranockę To kto nam zaśpiewa dzisiaj

A o Pszczółce Mai 
Na dobranockę

To kto nam 
Zaśpiewa dzisiaj

Wpatrzony jestem

W cały widnokrąg

Na pola kędy

Chodziło słońce

Lecz nigdzie

Nigdzie

Ciebie nie było

Li tylko motyle

Na Twojej łące

I Maja była

Strasznie zapłakana

Na próżno 
Pocieszał ją Gucio

Zbyszek Wodecki

Już tak nie zaśpiewa

A Gucio Mai

Tak nie zaśpiewa

Bo to dla Gucia

Za trudno

I jest dziś smutna

Smutna cała Łąka

I do ruczaju

Kładła się cieniem

Każdy pamięta

Że tylko Zbyszek

Zbyszek Wodecki

To śpiewał o Mai

I śpiewał o Guciu

Z ogromnym sercem

I tak wspaniale

Kto teraz wszystkie

Struny poruszy

I jakże inna już 

Dobranocka

Czy sny pozwolą

By jednak można

Choć we śnie Ciebie

Zbigniewie Spotkać

Tak marzy Maja

I marzy Gucio

I o tym marzy dziś

Cała Łąka

Zanim świat zaśnie

Świat szuka Ciebie

Bo tylko z Twoją

Piosenką 
O Pszczółce  Mai

Dla wszystkich Dzieci

Na całym świecie

Najlepsza jest

Dobranocka
Zbigniew Wodecki Odszedł od nas 22 maja 2017 roku. Minęła więc Pierwsza Rocznica...Jakże Obecny w każdym Polskim Domu podczas ...Dobranocki. 
Opowieść o Pszczółce Mai i o Guciu ...zyskała  status  Dobranocki

Narodowej. Wprawdzie był to utwór jeden 
z  wielu tego Artysty, to jednak szczególny dla Dzieci.  Godzi się jednak przypomnieć, że Zbigniew Wodecki, przez tak wielu nazywany po prostu Zbyszkiem , a więc bardziej po domowemu i koleżeńsku niż oficjalnie estradowo - grał na fortepianie, trąbce,

skrzypcach...a także - kompozytor, aranżer, prezenter telewizyjny. Od ludu uhonorowany został tytułem Honorowego Obywatela Gminy Godów. 

Ilustracje
Archiwum  Internetowe
Irena Zdrojewska
Tekst
Stanisław J. Zieliński

4.07.2017 r.

Na blogu:

02.06.2018

U Mojego Brata znowu kwitną róże

U Mojego Brata

Znowu kwitną róże

U mojego Brata

Znowu kwitną róże

Także w tym roku

Pragną być obecne

Kiedy mi tylko

Czas na to pozwoli

Przybiegam do nich

Bo każda róża

Mojego Brata

Ma przecież takie

Wspaniałe serce

Jakże szczęśliwe

Są te wszystkie dni

Kiedy przy Domu

Róża przy róży

Że Dom pośród nich

Prawdziwa twierdza

I Barka

I Arka

I jakże bardzo

I jakże zawsze

Jest mi po drodze

Pośród nich być

Gdybyś Braciszku

Miał więcej czasu

A wiem

Potrafisz to robić

Z jakimże bardzo

Gorliwym sercem

To każda różę

Przy swoim Domu

Ze wszystkimi

Rozchylonymi płatkami

Pewnie byś wiernie

Wyrzeźbił 

 

W drewnie

Lecz bardziej lubisz

Gdy róże rosną

I mówisz do nich

I je podziwiasz

Gdy świt

Gdy zmierzch

Gotów jest nawet

Otulić nocą

Aby w ciemności

W ciemności nocy

By nie dokuczała im

Nocna samotność

Płatek do płatka

I tak dzień mija

Lecz jakże to dobrze

Że choć 

Znacznie 

Dłużej

W tym jakże mi drogim

W tym Moim Kraju

Dziecinnych Lat

Także w tym roku

I jak zawsze

I jak nigdy dotąd

To moje lato

Moje kolejne lato

Jakże serdecznie

Gorliwie trwa

I w moich oczach 

Ciągle ten taniec

Bo moje lata

Różany czar

I tylko tutaj

Codziennie

Pod Najświętsze Stopy

Matki Bożej

W Sanktuarium w Oborach

Różany kobierzec

Rozpościera wiatr

To jest ta misja

To ta pielgrzymka

Zawsze co roku

W swoim czasie trwa

Bo jakże bardzo lubi

Jakże bardzo lubi róże

Matka Boża Bolesna

Wprost je uwielbia

Które ma także

I Twój Irenko

 

 

Twój Rzeźbiarz Brat

Bo róże mają

 

Klucze

Do Piękna

Do Piękna 
W Zenicie

I w Absolucie

A życie 
Bez róż

A dom 
Bez róż

 

A Ogród bez róż

Jakież to byłoby

I puste

I smutne

Bo naszych róż

Na tym świecie

Nie zastąpi 

I nikt

I nic

Rośnijcie róże

Póki Was czas

Niech Wasze płatki

Rozchyla słońce

Do wszystkich Świątyń

Do wszystkich Domów

Niechaj roznosi

Jakże zauroczony

Waszą równie

Niezawodną wonią

Nasz Wszędobylski

Niezawodny wiatr

Bo każda róża

Także przy domu

Twojego Brata

To jakże przecież

To jakże przecież

Ów Boski Kwiat
Ów Boży Kwiat

 Ilustracje

Skarbiec Foto

Ireny Zdrojewskiej

Archiwum Internetowe

Stanisław J. Zieliński

Tekst

Stanisław J. Zieliński

31.05.2018

Szkoda czasu na te skargi

Szkoda czasu

Na te skargi

Irenie Zdrojewskiej
W Serdecznej Dedykacji

Szkoda czasu

Na te skargi

Na ten ból

I na ten żal

Wiosna kipi już

W Dniu Każdym

Przeto Wiosną

Także i w tej Wiośnie

Trwaj

Całą Sobą

Tak jak tylko można

Momentem każdym

Każdą swoją chwilą

Bowiem dni które odejdą

Po raz drugi już

Nie przyjdą

Trwaj w nich przeto

Całą Sobą

Całą Mocą

I Radością

I bądźże także

Tej Wiosny

Tą Szczęśliwą  
 

Jakże bardzo
 

Swoją Wiosną

I to zawsze

I dniem każdym

A i każdą 
Swoją nocką

I nieważne

Jak dni idą

I choć nieraz

Nie tak biegną

To nieważne

Jak i kiedy

Zawsze niech  
Twoimi będą

Tyle bowiem

Zajęć co dzień

Tyle pracy i roboty

Bowiem wszystkie

Twoje kwiaty

Każdy czeka

Na Twój radosny

Szczery uśmiech

I równie Serdeczny dotyk

Szkoda czasu

Na te skargi

Na ten ból

I na ten żal

Nasze Życie

Mgnienie Wiosny

Przeto mocno

 

I w tej Wiośnie

Swoją Wiosną

Mocno

Trwaj

Trwaj Motylkiem

Trwaj Pierwiosnkiem

A gdy wszystko

Będzie jasne

Że już Wiosna

Że już Wiosna

Jest na pewno

Mocno trwaj

Słonecznym Jaskrem

Ilustracje

Archiwum Internetowe
Z Albumu Foto
Ireny Zdrojewskiej
Stanisław Józef Zieliński
Tekst
Stanisław Józef Zieliński
 13.04.2018 R