U Mojego Brata znowu kwitną róże

U Mojego Brata

Znowu kwitną róże

U mojego Brata

Znowu kwitną róże

Także w tym roku

Pragną być obecne

Kiedy mi tylko

Czas na to pozwoli

Przybiegam do nich

Bo każda róża

Mojego Brata

Ma przecież takie

Wspaniałe serce

Jakże szczęśliwe

Są te wszystkie dni

Kiedy przy Domu

Róża przy róży

Że Dom pośród nich

Prawdziwa twierdza

I Barka

I Arka

I jakże bardzo

I jakże zawsze

Jest mi po drodze

Pośród nich być

Gdybyś Braciszku

Miał więcej czasu

A wiem

Potrafisz to robić

Z jakimże bardzo

Gorliwym sercem

To każda różę

Przy swoim Domu

Ze wszystkimi

Rozchylonymi płatkami

Pewnie byś wiernie

Wyrzeźbił 

 

W drewnie

Lecz bardziej lubisz

Gdy róże rosną

I mówisz do nich

I je podziwiasz

Gdy świt

Gdy zmierzch

Gotów jest nawet

Otulić nocą

Aby w ciemności

W ciemności nocy

By nie dokuczała im

Nocna samotność

Płatek do płatka

I tak dzień mija

Lecz jakże to dobrze

Że choć 

Znacznie 

Dłużej

W tym jakże mi drogim

W tym Moim Kraju

Dziecinnych Lat

Także w tym roku

I jak zawsze

I jak nigdy dotąd

To moje lato

Moje kolejne lato

Jakże serdecznie

Gorliwie trwa

I w moich oczach 

Ciągle ten taniec

Bo moje lata

Różany czar

I tylko tutaj

Codziennie

Pod Najświętsze Stopy

Matki Bożej

W Sanktuarium w Oborach

Różany kobierzec

Rozpościera wiatr

To jest ta misja

To ta pielgrzymka

Zawsze co roku

W swoim czasie trwa

Bo jakże bardzo lubi

Jakże bardzo lubi róże

Matka Boża Bolesna

Wprost je uwielbia

Które ma także

I Twój Irenko

 

 

Twój Rzeźbiarz Brat

Bo róże mają

 

Klucze

Do Piękna

Do Piękna 
W Zenicie

I w Absolucie

A życie 
Bez róż

A dom 
Bez róż

 

A Ogród bez róż

Jakież to byłoby

I puste

I smutne

Bo naszych róż

Na tym świecie

Nie zastąpi 

I nikt

I nic

Rośnijcie róże

Póki Was czas

Niech Wasze płatki

Rozchyla słońce

Do wszystkich Świątyń

Do wszystkich Domów

Niechaj roznosi

Jakże zauroczony

Waszą równie

Niezawodną wonią

Nasz Wszędobylski

Niezawodny wiatr

Bo każda róża

Także przy domu

Twojego Brata

To jakże przecież

To jakże przecież

Ów Boski Kwiat
Ów Boży Kwiat

 Ilustracje

Skarbiec Foto

Ireny Zdrojewskiej

Archiwum Internetowe

Stanisław J. Zieliński

Tekst

Stanisław J. Zieliński

31.05.2018

Szkoda czasu na te skargi

Szkoda czasu

Na te skargi

Irenie Zdrojewskiej
W Serdecznej Dedykacji

Szkoda czasu

Na te skargi

Na ten ból

I na ten żal

Wiosna kipi już

W Dniu Każdym

Przeto Wiosną

Także i w tej Wiośnie

Trwaj

Całą Sobą

Tak jak tylko można

Momentem każdym

Każdą swoją chwilą

Bowiem dni które odejdą

Po raz drugi już

Nie przyjdą

Trwaj w nich przeto

Całą Sobą

Całą Mocą

I Radością

I bądźże także

Tej Wiosny

Tą Szczęśliwą  
 

Jakże bardzo
 

Swoją Wiosną

I to zawsze

I dniem każdym

A i każdą 
Swoją nocką

I nieważne

Jak dni idą

I choć nieraz

Nie tak biegną

To nieważne

Jak i kiedy

Zawsze niech  
Twoimi będą

Tyle bowiem

Zajęć co dzień

Tyle pracy i roboty

Bowiem wszystkie

Twoje kwiaty

Każdy czeka

Na Twój radosny

Szczery uśmiech

I równie Serdeczny dotyk

Szkoda czasu

Na te skargi

Na ten ból

I na ten żal

Nasze Życie

Mgnienie Wiosny

Przeto mocno

 

I w tej Wiośnie

Swoją Wiosną

Mocno

Trwaj

Trwaj Motylkiem

Trwaj Pierwiosnkiem

A gdy wszystko

Będzie jasne

Że już Wiosna

Że już Wiosna

Jest na pewno

Mocno trwaj

Słonecznym Jaskrem

Ilustracje

Archiwum Internetowe
Z Albumu Foto
Ireny Zdrojewskiej
Stanisław Józef Zieliński
Tekst
Stanisław Józef Zieliński
 13.04.2018 R

KIlka słów komentarza do Twoich Fotografii

Kilka słów komentarza

Do Twoich

Fotografii

Idę do Ciebie

Od fotografii

Do fotografii

W każdej 

Tyle

Wiosny

I jakże innej

Osobliwej

Twarzy

 

Ile razy jeszcze

Potrafisz

Zauroczyć

Na tej drodze

Od fotografii

Do fotografii

A to już i tak

Uszedłem jakże

Niemały 
Kawałek drogi

I jest to już niejeden

Opasły album

Ale już co najmniej 

Albumów kilka

To te wydrukowane

Na lśniącym papierze

A ile już w pamięci

A ile już w myślach

 

 

 









Że czasem już jakże

Mylą się

I ujęcia

I słowa

Mimo iż zawsze 

Ta sama

Ta sama droga

Prosta

Normalna

Jak dzień każdy

Ale i skryta

Ale i zawiła

I tak widoczna

Od fotografii

Do fotografii

Każdego roku

Jest tak samo wiosna

A ile wiosen

We wspomnieniach

A ile w sercu

A ile w myślach

Wiosny Wiosny Moje

I Moje Wiosenki

A każda jakże inna

A każda jakże piękna

Jakże normalna

I jakże

Szczególna

Jak mój dzień każdy

Jakże to wszystko

Oddane wiernie

Oddane wiernie

W Twojej szczególnej

W Twojej szczególnej

Każdej fotografii

I jednocześnie dodaję

Fotografie

Fotografie

Ulotne Barwne

Skrzydlate motyle

W locie zatrzymane

Na trwałe

Na zawsze

W szczęściu

W radości

W uśmiechu

Zastygłe

Bardziej trwałe

Niż trwalsze

Przeto trwaj

Trwaj

Jak tylko potrafisz

Na tych Przystankach

Zatrzymania 

W czasie

W tej każdej Szczególnej

Swojej fotografii

Na których Jednak

Jest i to miejsce

I na Twój uśmiech

I na Twoje

Serce

I na zadumę

I na milczenie

Wypowiedziane Jednak

Całą sobą

Pełnym głosem

Co jest takie proste

I nie takie proste

Pozwala jednak

Dotykiem

Naocznie

Powitać 
I jakże inną

I jakże tę Samą

I Tegoroczną  

Jakże już Obecną 

W Nas

Naszą  

Wiosnę
Że po raz kolejny
Powtarzam
Za Goethe
Chwilo trwaj
Chwilo trwaj
Chwilo trwaj

I jeszcze
I jeszcze
I jeszcze
 
Trwaj
Trwaj
Trwaj




Na swoich 
Wszystkich fotografiach
Możliwie jak najdalej  wybiegając
Poza ramy czasu

  

Ilustracje

Ze Skarbca Fotografii

Ireny Zdrojewskiej

Archiwum Internetowe

Stanisław J. Zieliński

Tekst

Stanisław J. Zieliński

27.03.2018