Szafarko Kwiatów...

Szafarko Kwiatów…

Co  duszę Kwiatów masz...

Irenie Zdrojewskiej

W specjalnej dedykacji

autorskiej a przez Ciebie

Szafarko Kwiatów

poprzez Twoje Kwiaty

Do Wszystkich Dziewczyn

Do Wszystkich Matek

Żon

I do Wdów Wszystkich

Co w cichym złotym wieku

Modlitwą zapatrzone

W Najświętszy Boży Tron

I Wszystkim Nowożeńcom

I Wszystkim Zakochanym

I Wszystkim  Wszystkim

Pierwszokomunijnym Dzieciom

Z jakąż radością zasiadającym

Po Raz Pierwszy

Za Nasz Najświętszy

Chrystusowy Stół

  

                                

                                           Motto

                                            Kwiaty łączą

                                           Kwiaty dzielą

                                           Kwiaty

                                           Czasem

                                           Drogę ścielą

Ryszard Karczewski

                                                                                 

Szafarko Kwiatów

I Kwiaty

Twoje

Jakże Dostojne Słowa 

Już od Wczesnego Świtu

Z poranną

Czystą

Jeszcze przez nikogo

Niezmąconą rosą

Jakże dostojnie niesie

Przez Ogrody

Wiatr

Rozumie je

I Prosta Polna Łąka

Rozumie je

Każdy przydrożny

Kwiat

I mówisz że taka jest 

Mowa

Wszystkich Kwiatów

Do Szczerych Łez

I że rozumiesz je

Że aż po Ból i Żal

Że aż po Radość

Że aż kipi Wiosną

Której co tylko

Osiemnaście Lat

I mówisz że to jest  

Mowa

Mowa Drzew i Pola

Z Wiązanką Słów

Pod Wianuszkami Skib

I jest to 

Mowa

Mowa

Twoja

Postać

W zadumie

Dokąd By znowu

Dzisiaj

Przed siebie

Iść

A dróg tak dużo

Każda do wyboru

I każda otwarta

By jeszcze dziś

I tylko tędy

I tylko na niej trwać

Ale Ty wolisz

Słuchać

Mowy Kwiatów

I tych toastów

Kielich w kielich

Płatek w płatek

I liść w liść

A każdy toast

Jakże na Twoją cześć

Iluż by chciało

W tym tak Bogatym Świecie

Choćby owadem

Choćby motylem

Być

Choćby na chwilkę

Zatrzymać się

Na płatkach Twoich Kwiatów

Bez pamięci

W niepamięci

W tym cudownie rajskim

Bezczasie

Posłuchać Mowy Kwiatów

Twoich Kwiatów

Przez całą noc

Aż po bezwzględnie

Nadchodzący świt

Który już nic

Tylko na progu czeka

Choć jeszcze wszędzie

Cały Ogród śpi

I wszystkie Kwiatki

W zamkniętych swych serduszkach

Tak naprawdę

To tylko co zaczęły

Cudowny kolorowy

Kolejny sen swój

Śnić

Szafarko Kwiatów

Szafarko Kwiatów

Bo Kwiaty

Kwiaty 

Twoje Słowa

Niebawem znów

Rozsadzi ciszę

Brzask

I nowym dniem

Rozleje się

Po wszystkich Twoich

Drogach

Że aż od zachwytu

Aż zadrga cały cały świat

I znowu Twoje Kwiaty

We wszystkich swoich

Li tylko królewskich barwach

Zasiądą w swoich

Ogrodowych ławach

 

Na swą poranną

Ogrodową

Mszę

I przejdzie po nich

Ten Radosny Promyk

Z których z nich każdy

Każdy w sobie ma

Na znak Pokoju

I Wiatr go wnet poniesie

Po wszystkie dni

Aż het do Kresu Lat

Szafarko Kwiatów

Przez Kwiaty

Twoja 

Mowa

I pragnie jej

I Sułtan

I Cesarz

I Car

I Król

Bo wszak w tym Morzu Kwiatów

Pośród tysięcy barw

Jest przecież

Każda

Każda Ludzka  Droga

Bo Serce Umysł Dusza

I Cała Twoja Postać

To przecież także

Ów jakże bardzo

Osobliwy

Kwiat

Stanisław J. Zieliński

03.05.2016 R

Ballada o Rzeźbiarzu Bo talent w dłucie ma

Ballada o Rzeźbiarzu
Bo talent  w dłucie ma

...

Wystrugasz wszystko w Drewnie

Tak duszę drewna Znasz

Wystrugasz nawet Słońce

Wystrugasz nawet

Wiatr

I prosi Ciebie Boże

Już bierze dłuto 

W dłoń

Jeśli wyrazisz Zgodę 
W Twojej Figurce

Z lipy

Wyrzeźbić rad Ogromnie
 Święty Boże Twój Głos

Niech każdy 
Będzie zdumion

Niech staje wryty

Wprost

Niech idzie w pokolenia

Że Twój 
Gorliwy Rzeźbiarz Wyrzeźbi Tobie wszystko

Nadzieję
Miłość

I nawet Boży Wiatr
Wyrzeźbi

W Krzyżu Świętym

Twoim Znaku Zwycięstwa
Znaku Wiary
Znaku Zwycięstwa
Nad Śiatem Zła

Jakże potrafi pięknie

Nasz Królu Miłosierdzia

Rzeźbić i Chwałę Niebios

A i Nasz Ziemski Los

I swoich Apostołów

Równo Dwunastu masz

W lipowym 
Jasnym drewnie

Dłutem zapisał

Twoje nauki

Po wszystek

Ludzki Los

Po wszystek 
Ludzki Czas

I Sakramenty Święte

W lipowym drewnie są

A wszystko proste

Piękne

Bo wyrzeźbione z duszą

A i z radosną

Łzą

Że oto Rzeźbuiarz Wierny

Wdzięczny że oto Bóg

Nie szczędził mu talentu

By swoją pieśń dziękczynną

Codziennie Bogu Ojcu

Zaśpiewać w drewnie

W lipowym drewnie

Swym niezawodnym dłutem

Zawsze li tylko

Na Twoje skinienie

Jeżeli kiedy tylko zapragniesz

Zaśpiewać mógł

Aż się odezwie

Stukrotnym echem

Po Święty Tron

Po Twój Święty Tron

Po Niebios Próg 
Wystrugasz wszystko 
W Drewnie

Świątynię

Krzyż

W Tej Świętej Swej Pielgrzymce

By dłutem 
W drewnie

Wpisując Biblię

Twoim Gorliwym Panie

Trzynastym Uczniem

Być

Wystrugasz wszystko

W Drewnie

Tak duszę Drewna

Znasz

Wystrugasz nawet

Słońce

Wystrugasz nawet

Wiatr

Stanisław J.Zieliński 

Foto: 

Archiwum osobiste:

Irena Zdrojewska

 

Podziękowania M.Kaczyńskiej za upamiętnienie L.Kaczyńskiego w 6.Rocznicę...

Wszystkie Bociany wracajcie do Polski...

Wszystkie Bociany...

... 

Wracajcie do Polski

Choćby natychmiast

I choćby zaraz

I w drodze powrotnej

Omijajcie Liban

Gdzie dla zabawy

Młokosy do Was

Z broni palnej strzelają

A Wy w pielgrzymce

Serdecznej jak co roku

Musicie przecież

W każdej Polskiej Wsi

Rozwinąć  swój

Ogromny Sztandar Wiosny

By wreszcie w Polsce

Także i tego roku

Tak wyczekiwana

Ta najprawdziwsza

Wiosna mogła być

I ta szczególna 

I ta podobna do poprzednich

Wszystkie Bociany

Wracajcie do Polski

Czeka tu na Was

Tyle nowych gniazd

Bo tu gdzie

Bocianie

Klekoczesz nad Zagrodą

Klekoczesz na Wioską

Tu zawsze wszystko

Wiedzie się szczęśliwie

I nawet tutaj

Rząd ma komu wypłacać

Swą hojną dłonią

Każde 500+

Wszystkie Bociany

Wracajcie do Polski

Czeka na Was Naród

Czeka cały Kraj

I czeka na Was

W tylu miejscach Polski

Tyle zupełnie

Zupełnie nowych gniazd

Że tylko przylecieć

Że tylko usiąść

I tylko patrzeć
I trwać
I żyć
I nieść radość 
Nieść radość 
Wszędzie tam
Gdzie jej jeszcze nie ma

Gdzie są na łąkach

Te całe raje

Kumkających żab

I w Polsce nawet

Nawet Senator

Żeby wyzwaniom

I w tym roku sprostać

Patrzy na swoje

Przydomowe gniazdo bocianie

I czeka czeka

I czeka

Kiedy i w tym roku

Zapowie dobrą

Passę choćby

Do samego grudnia

Jego osobisty

Jakże niezawodny

Jakże punktualny

Przydomowy Bocian

Bociek Jarosław

I wtedy nagle

Wiosna zakipi

Odejdą chłody

I niepokoje

Bociani klekot

Ponad Zagrodą

Wszystko obudzi

Wszystko przywróci

Rozepnie swoje

Skrzydła ogromne

By okiem rzucić

Swym zatroskanym

Gospodarskim okiem

Ku wszystkim łąkom

Ku wszystkim lasom

Ku wszystkim polom

I kiedy wszystko

Jest już w porządku

By swoim wczesnym

Rannym klekotem

I Senatora

Także obudzić

Żeby nie przespał

I swoje jedyne

By móc otrzymać

Pięćset plus jeden

Bo lata lecą

I wiek coraz bliżej

Warszawa woła

Na całe gardło

A Bociek Jarosław

Codziennie z uporem

Rano przypomina

Wstań Senatorze

Wstań Senatorze

I zrób co masz zrobisz

Zrób już o świcie

By to co masz zrobić

W codziennym pośpiechu

By Tobie jednak

Mimo woli

Nie przepadło

I ten jakże Zatroskany

Klekot bociani
Niech 

Niesie się
Coraz dalej

I coraz wyraźniej

W tylu 
Polskich Domach

Niech zawsze będzie

Coraz lepiej 
Nie będzie go Słychać

Polską Mową 
Całym 
Polskim
Umysłem
Całym
Polskim
Sercem   

Stanisław J. Zieliński

27.04.2016 R

G.Jorgensen i E Stankiewicz na czele Marszu Pamięci w 6.Rocznicę Smoleńs...