Niech wiatr morski Tylko dmuchnie A już nie ma mnie W chałupie

 Niech wiatr morski

Tylko dmuchnie

A już  nie ma mnie

W chałpupie

Z nudą zawsze

Sobie radzę

Szkoda czasu

W nudzie trwać

Niech wiatr morski

Tylko dmuchnie

A już nie ma

Mnie w chałupie

Bo  ruszam

Na morski szlak

 

Włos się jeży

Wąs się sroży

Lecz ta duma

I ten plan

Plecak już mi

Grzeje plecy

Oczy śmieją się

Do jachtu

Kiedy już gotowy jacht

 

I te żagle

Szum nad głową

I w żaglach

Tańczący wiatr

I moc magii

Pełną głową

Przygodo przygodo

Ahoooooooj

Ahoooooooj

 

I już fale

Dziobem pruje

Ustawiony

Wprost do fal

Niezawodny mój

Druh jacht

 

Bałtyk jeden

Skok zająca

I już wnet

Przygody mocne

Gdy pożegnam

Wyspę Bornholm

I już mam

Otwarte wrota

Prosto na

Morze Północne

 

Tu dopiero

Pasmo zmagań

Zimny prąd

I chłodny wiatr

Jeśli fale

To wysokie

Twarde mocne

Wigor skał

 

Tu dopiero jest

Ten taniec

Tutaj żagle

Baletnice

A i taniec

Wir że hej

I ster mocno

Trzymasz w dłoni

By nie wypadł

Z dłoni ster

Tu ta moc

Potęga wiatru

I moc

I potęga fal

I ta pełna

Koncentracja

By ów rozwydrzony żywioł

By nie porwał

Twoich żagli

I ta pełna koncentracja

Aby zawsze całym dziobem

By ustawiać

Jacht do fal

 

Tu ta wiara

Jakże piękna

W wierze bowiem

Siła moc

I nadzieja

I pragnienie

I modlitwa że

Znów oto

W pełnym zdrowiu

Mogę oddać

Pokłon Bogu

I za Twoją Wolą Panie

Oddać pokłon

Całemu Niebu

Całemu Morzu

Już o świcie

Wszystkim nadchodzącym dniom

 

I poprosić Ciebie Boże

Gdy będę na oceanie

By do głowy

Nie  przyszło

Żadnej orce

By wywrócić

Jacht do góry

Żeby mnie

Morskiego Wilka

Smacznie schrupać

Na śniadanie

 

A są głodne

Głodne bestie

Gdy wprost płyną

Wszystko jasne

Zrobią wszystko

By uparcie

Stoczyć walkę

Z całym jachtem

 

I uszkodzą

Ster i rufę

Trącą zębem

Sprawdzą moc

I nierade by odpłynąć 

Gdy nie idzie 

Jacht na dno

I nierade są z połowu

I nierade 

Z całej walki

Bowiem prawda oczywista

I tym razem orko orko

Połów twój jest nieudany

A Pan Juliusz Ogórkowski

Z dumy ręce 

Aż zaciera

Bohaterski i zwycięski

Do chałupy swojej wraca

Równie dumny

Jak z wyprawy

Wracał ongiś

 Jak Juliusz Cezar

Cesarz Rzymski

Ilustracje

Juliusz Ogórkowski

Archiwum Internetowe

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

31.07.2021 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zbudź się o świcie

 

Zbudź się o świcie

Zbudź się o świcie

Wysłuchaj koncertu

Dzień przecież obok

Przeminąć nie  może

Jeszcze szarawo

Szarawo za oknem

Scena wysoko

Wysoko pod niebem

I całe niebo

Jednym wielkim śpiewem

 

Zbudź się o świcie

Wysłuchaj koncertu

Kto kiedy śpiewa

Gubisz się w tym wszystkim

Bo chór przy chórze

Zespół przy zespole

Klasa tenorzy

Klasa soliści

Klasa solistki

I jedna scena

I jedna scena

To to jedno ogromne

Rozśpiewane niebo

 

I ktoś czasami

Nieco lot swój zniży

Może akurat

Przypomniał o ziemi

I usadawia się

Także  w wysokiej

Koronie drzewa

I na listkach swe nuty

Zawiesza nieco niżej

By potem za moment

Tak nagle

Za chwilę

Swój wdzięczny głosik

Wyciągnąć aż do nieba

Szczodrze

Serdecznie

Aż po sam

Tron Boga

A na Ziemi aż rozleje się

To cudowne rozległe echo

 

Czy  kiedy człowiek

Ten kunszt dogoni

I będzie w stanie

Oddać ten szacunek

Oddać swemu Bogu

Oddać swemu Stwórcy

Choćby w jednej

Jedynej nutce

Jak to o świcie

Dzień w dzień

Zawsze o  tej samej  porze

Czyni to skowronek

Taki maleńki ale

Nie drobiazgowy

I w swoim kunszcie

Jakże przecież wielki

Kruszyna kruszynka

A jaki niepokonany

Koncertem żyje

Koncert go umacnia

W symbiozie z wiatrem

W symbiozie z powietrzem

W symbiozie ze słońcem

W symbiozie z deszczem

Listki porusza ale  nie utrąca

A i cały akompaniament

Tak zawsze ustawiony

Zawsze 

W tym samym miejscu

Zawsze 

W tym samym kierunku

W kierunku brzasku

Tylko co wstającego słońca

Czyż lepszą scenerię

Wymyśliłby nawet najznakomitszy

Ziemski choreograf

 

Tu wszystko tworzy się

Tak natychmiast

W biegu

Tu nie może być nawet

Nawet chwili do stracenia

Bóg zawiaduje wszystkim

Jednakże koncert

Codzienny poranny

Ma zawsze podobać się

Samemu Panu Bogu

Jakaż więc stawka wysoka

Codziennie

Ów koncert

I jeszcze nigdy nigdy tak

Nie było

By coś z repertuaru uronić

Albo coś przez przypadek

Przez pomyłkę

Pominąć

Zapomnieć

Zawsze codziennie

Wszystko dopięte

Na ostatnik guzik

I koncertu już nawet

Nie poprzedza próba

Bowiem cały Ptasi Świat

Życia na próbę

Nie uznaje

Byłby to przecież

Zbyt stracony czas

Mistrzowie po prostu

Dają koncert

Upijając się 

Powodzią braw

Niesionych na piórach świtu

Na piórach brzasku

Na piórach słońca

Na piórach wiatru

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

22.06.2021 r.

 

 

Nie tylko wczoraj

Nie tylko dziś

Uroczystości Bożego Ciała 

w Parafii p.w. Chrystusa Króla w Gdańsku - Siedlce,  03.06. A. D. 2021, w której szczęśliwie włodarzy Ks. Proboszcz Bartłomiej Stark. Pomimo problemów, także tych pandemicznych  - widać tu zaradną gospodarską dłoń.  Za czasów tego Włodarza świątynia przeżywa prawdziwy renesans - jest odnowiona wewnątrz i zewnątrz, w miejscu starego sadu powstał nowoczesny parking parafialny. Męczennik Bł. Ks. Proboszcz Franciszek Rogaczewski, ofiara Stutthoffu - doczekał się Pomnika z sentencją Św. Jana Pawła II: Polska Bogiem Silna. Tu gołym okiem widać ów klimat, harmonię i ład...Jest to bowiem ...Największa Parafia Świata, bo ...Chrystusa Króla. Troskliwą  fachową  dłoń ogrodnika widać także przy Grocie Matki Bożej z Lourdes...

Nie tylko wczoraj

Nie tylko dzisiaj

Ale codziennie

Aż do kresu żywota

Przez całą Polskę

Tylu z Tobą chce iść

A to już Procesja

A to już Pielgrzymka

 

Dziewczynki Tobie

Kwiaty sypać chcą

Kwiatki z ogrodów

Ze skwerków i łąk

By Twoje trasy

Po których stąpasz

Biegły codziennie

Aż po sam dom

Po samą świątynię

I po sam Ołtarz

 

I tak od wieków

Po kres wszystkich lat

I tak z pokolenia

W nowe pokolenie

Przez Polskę Panie

Nie idziesz sam

I tylu pragnie

I dziś z Tobą iść

I w Twoim Orszaku

Pragnie mieć

Swoje miejsce

 

Bo jesteś nasz Pan

I jesteś nasz Król

I na świat ziemski

Wraz ze swym przyjściem

Za Rodzaj Ludzki

Poszedłeś na Krzyż

I odkupiłeś nas

Swoim życiem

 

Przynosząc 

Nowy Porządek

I Nowy Ład

I Nowe Prawo

I Nowe Dzieje

I tę swą Kotwicę

Ów Szczególny Boży Dar

Po wieki wieków

Boże Miłosierdzie

 

Bulgoce Woda

Obraca się obraca 

Stare koło młyńskie

Nabiera wodę

Pogłębiając nurt

Porusza umysł

Porusza serce

 

Nie tylko wczoraj

Nie tylko dziś

Ale po wszystkie Po wszystkie lata

Aż do  kresu żywota

Tylu dziś pragnie

Razem z Tobą iść

A to już

Pielgrzymka

A to już

Procesja

 

I wszystko zrobią

By z Tobą być

I swoje obowiązki

Wykonają w biegu

Aby nie sprawić zawodu

Twojemu sercu

Bo  najszczęśliwszy

Zawsze jest ten

U kogo Bóg jest

Na Pierwszym Miejscu

 

 Ilustracje i tekst

Stanisław Józef Zieliński

03.06.2021 r.